Ik worstel echt met een beslissing en zou graag eerlijke meningen horen.
Ik ben enig kind, bijna 30, en mijn ouders zijn onlangs uit elkaar gegaan. Sindsdien zou mijn mama volledig alleen zijn als ik verhuis. Ik voel een sterke verantwoordelijkheid om er voor haar te zijn, zeker omdat het een moeilijke periode voor haar is. Ze werkt niet, heeft MS en heeft eigenlijk niemand als ik wegga. Ze is wel nog heel zelfstandig etc.
Tegelijk weet ik dat het op mijn leeftijd “normaal” is om zelfstandig te wonen en je eigen leven op te bouwen. Een deel van mij voelt dat ik mezelf tegenhoud door te blijven, maar een ander deel voelt zich schuldig bij het idee om haar alleen te laten. Ik ben ook nog single, dus als ik verhuis zou ik alleen wonen, en dan zijn we allebei alleen.
Het huis is volledig van haar. Het is een heel groot huis, dus er zijn ook hoge onderhoudskosten. Binnen een klein half jaar weet ze of ze mijn papa maandelijks onderhoudsgeld €500–€1000 moet betalen (scheiding is nog lopende)
Ze verhuurt enkele appartementen, maar momenteel leeft ze al deels van haar spaargeld omdat niet alles verhuurd is.
Als ik thuis blijf wonen, kan ik haar emotioneel en financieel helpen, wat ik nu ook al doe.
Ik heb een appartement gekocht op 5 minuten van thuis, maar als ik thuis blijf, zou ik dat verhuren.
Ik zit echt in tweestrijd tussen:
Ik zou sowieso dagelijks willen langsgaan na mijn werk en in het weekend, maar heeft het dan nog zin om te verhuizen?
Heeft iemand in een gelijkaardige situatie gezeten? Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
Ik ben enig kind, bijna 30, en mijn ouders zijn onlangs uit elkaar gegaan. Sindsdien zou mijn mama volledig alleen zijn als ik verhuis. Ik voel een sterke verantwoordelijkheid om er voor haar te zijn, zeker omdat het een moeilijke periode voor haar is. Ze werkt niet, heeft MS en heeft eigenlijk niemand als ik wegga. Ze is wel nog heel zelfstandig etc.
Tegelijk weet ik dat het op mijn leeftijd “normaal” is om zelfstandig te wonen en je eigen leven op te bouwen. Een deel van mij voelt dat ik mezelf tegenhoud door te blijven, maar een ander deel voelt zich schuldig bij het idee om haar alleen te laten. Ik ben ook nog single, dus als ik verhuis zou ik alleen wonen, en dan zijn we allebei alleen.
Het huis is volledig van haar. Het is een heel groot huis, dus er zijn ook hoge onderhoudskosten. Binnen een klein half jaar weet ze of ze mijn papa maandelijks onderhoudsgeld €500–€1000 moet betalen (scheiding is nog lopende)
Ze verhuurt enkele appartementen, maar momenteel leeft ze al deels van haar spaargeld omdat niet alles verhuurd is.
Als ik thuis blijf wonen, kan ik haar emotioneel en financieel helpen, wat ik nu ook al doe.
Ik heb een appartement gekocht op 5 minuten van thuis, maar als ik thuis blijf, zou ik dat verhuren.
Ik zit echt in tweestrijd tussen:
- thuis blijven om haar te ondersteunen
- of kiezen voor meer zelfstandigheid en mijn eigen plek
Ik zou sowieso dagelijks willen langsgaan na mijn werk en in het weekend, maar heeft het dan nog zin om te verhuizen?
Heeft iemand in een gelijkaardige situatie gezeten? Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?






